Opis stanowiska pracy/ procesu
 
   Nawierzchnie, w których asfalt jest materiałem wiążącym kruszywo, nazywa się nawierzchniami asfaltowymi. Grubsze ziarna kruszywa tworzą tzw. nośny szkielet masy, a drobniejsze wypełniają wolne przestrzenie między ziarnami grubszymi. Lepiszcze asfaltowe otacza ziarna cienką warstwą i zlepia je ze sobą.
 
    Masy asfaltowe wytwarza się na gorąco w otaczarkach według ściśle określonej receptury, przy czym kruszywo (po wysuszeniu) i lepiszcze powinny być przed wymieszaniem ogrzane do odpowiedniej temperatury. Temperatura robocza dla asfaltów wynosi 140–180 °C; dolne wartości temperatury odnoszą się do asfaltów miękkich, a górne – do asfaltów twardych. Do produkcji mas asfaltowych na gorąco jako lepiszcza stosuje się asfalty D 200, D 100, D 70 lub D 50.
 
    Gorącą masę asfaltową dowożono samochodami ciężarowymi na miejsce prac drogowych, przeładowywano do rozściełacza (tzw. rozsiewacza), który w sposób mechaniczny rozściełał ją na zadaną szerokość i grubość, wstępnie zagęszczając deską profilująca i ubijającą. Walce gumowe i stalowe przesuwające się za rozściełaczem wykonywały po kilka przetoczeń w celu zagęszczenia nawierzchni.
 
    Podczas układania nawierzchni asfaltowych dróg pracownicy obsługują nastepujące stanowiska:

obsługi otaczarki kierowcy rozściełacza obsługi rozściełacza kierowcy walców.

   Lista substancji i preparatów stosowanych w procesie

    Do produkcji mas asfaltowych na gorąco jako lepiszcza stosuje się asfalty D 200, D 100, D 70 lub D 50.
 
   Wyniki badań identyfikacyjnych substancji chemicznych w powietrzu podczas układania nawierzchni dróg
 
    Głównymi składnikami dymów wydzielajace się podczas termicznego uplastyczniania mas bitumicznych - D-200, D 175, D-50, D-70, PS-40, PS-85/25, lepik OK-4 są wielkocząsteczkowe węglowodory alifatyczne (alkany, alkeny, cykloalkany, cykloalkeny) zawierające do 32 atomów węgla w cząsteczce.
 
    W mieszaninie ponad 200 substancji chemicznych stwierdzono obecność kilkunastu, dla których są ustalone w przepisach krajowych wartości normatywów higienicznych. Są to: tetrachlorek węgla, heptan, metylocykloheksan, toluen, ksylen, etylobenzen, trimetylobenzen, acetaldehyd, aceton, cykloheksanon, heptan-2-on, pentan-2-on, heksan-2-on, naftalen oraz WWA – acenaften, fluoren, fluoranten, fenantren, antracen, chryzen, piren, benzo[a]piren, benzo[e]piren, perylen, benzo[g,h,i]perylen, benzo[k]fluoranten, dibenzo[a,h]antracen.

Rys. Chromatogram WWA wydzielających się podczas ukadania nawierzchni dróg